اى اهل ايمان ! از خدا پروا كنيد و دست‌آويز و وسيله‌اى [ از ايمان ، عمل صالح و آبروى مقرّبان درگاهش ] براى تقرّب به سوى او بجوييد و در راه او جهاد كنيد تا رستگار شويد . [ أُولئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَ يَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَ يَخافُونَ عَذابَهُ إِنَّ عَذابَ رَبِّكَ كانَ مَحْذُوراً ] « 1 » . كسانى [ از فرشتگان ، پريان و ارواح را ] كه آنان [ به عنوان معبود ] مىپرستند [ خود آنان براى رفع نيازمندىهايشان ] به سوى پروردگارشان وسيله مىجويند ، تا كدامشان نزديك‌تر باشد ، و به رحمت او اميد دارند ، و از عذابش مىترسند ؛ زيرا عذاب پروردگارت شايستهء پرهيز است . آرى ، همه انبيا و امامان عليهم السلام و عارفان واقعى و وارستگان و اوليا و عاشقان وسيلهء آشنايى ما با حضرت يارند و مواد و اشياى دنيا و اعضا و جوارح ما وسايل كمك‌دهنده به ما براى رسيدن به اللّه . هدفى و مقصدى جز او وجود ندارد ، كنار چيزى توقف نكنيد دست از دامان اوليا برنداريد و بدون خضر راه و مرشدى حكيم كه صد در صد خدايى باشد و عالمى ربّانى ، قدم در راه سلوك نگذاريد كه در اين راه بس خطرهاست و عمده‌ترين خطر اشتباه وسيله به هدف و در نتيجه انحراف در نيّت و در پايان بىارزش شدن جهاد و عمل است ! ! الهى آن عارف پاك باز در اين زمينه چنين سروده : اى حسن تو مهر عالم افروز * وى عشق تو آتش جهان سوز اى مهر تو سرّ آفرينش * نور تو چراغ اهل بينش

--> ( 1 ) - اسراء ( 17 ) : 57 .